خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۱۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز بالای تو ما را در بلا خواهد نهاددود زلفت آتشی در جان ما خواهد نهاد
۲
دامنم پر خون دل گردد ز دست روزگارکان سزا در دامن هر ناسزا خواهد نهاد
۳
از سر زلف دلاویز و لب شیرین توآنکه بر گیرد دل خود در کجا خواهد نهاد؟
۴
دست صبح از چین زلف عنبرآمیزت به لطفنافها در دامن باد صبا خواهد نهاد
صفحهٔ ۱ از ۲