خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۱۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یاد تو ما را چو در خیال بگرددعقل پریشان شود، ز حال بگردد
۲
چون تو پسر مادر سپهر نزایدگرد جهان گر هزار سال بگردد
۳
ماه نبیند ستاره‌ای چو جبینتگر چه بسی بر سپهر زال بگردد
۴
خط سیه می‌دمد ز رویت و زنهار!تا نگذاری که: گرد خال بگردد
صفحهٔ ۱ از ۲