خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۱۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلی، که میل به دیدار دوستان داردفراغتی ز گل و باغ و بوستان دارد
۲
کدام لاله به روی تو ماند؟ ای دلبندکدام سرو چنین قد دلستان دارد؟
۳
گرت به جان بخرم بوسه‌ای، زیان نکنمکه بوسه عاشق بدبخت را زیان دارد
۴
کسی که چون تو پری چهره در کنار کشداگر چه پیر بود، دولتی جوان دارد
صفحهٔ ۱ از ۲