خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۱۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شاهد من در جهان نظیر نداردبوی سر زلف او عبیر ندارد
۲
سرو بدین قد خوش خرام نرویدماه چنان طلعت منیر ندارد
۳
ابروی همچون کمان بسیست ولیکنهیچ کس آن قامت چو تیر ندارد
۴
مهر، که در حسن پادشاه نجومستهیات آن روی مستنیر ندارد
صفحهٔ ۱ از ۲