خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۱۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیشکر آن روز دل ز بند بر آردکو چو لبت پسته‌ای به قند بر آرد
۲
صید چو آن زلف چون کمند ببیندپیش رود، سر به آن کمند برآرد
۳
بر چمن و سبزه آفتی مرسادشباغ، که سروی چنین بلند بر آرد
۴
پیش من آن خاک پر ز لعل، که روزیگرد خود از نعل آن سمند بر آرد
صفحهٔ ۱ از ۳