خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۲۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زلف را تاب دام و خم برزدهمه کار مرا بهم برزد
۲
دفتر دوستان خود می‌خواندبه سر نام من قلم برزد
۳
صورت ماه را رقم بسترآنکه این چهره را رقم برزد
۴
آتشی کندرین دل از غم اوستبه سر شعلهای غم برزد
صفحهٔ ۱ از ۲