خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۲۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بهار و بوستان ما سر کوی تو بس باشدچراغ مجلس ما پرتو روی تو بس باشد
۲
برای نزهت ار وقتی بیارایند جنت رامرا از هر که در جنت نظر سوی تو بس باشد
۳
به خون خوردن میموزان دل ما را به خوان غمکه ما را خود جگر خوردن ز پهلوی تو بس باشد
۴
اگر خواهی که: جفت غم کنی خلق جهانی رااشارت گونه‌ای از طاق ابروی تو بس باشد
صفحهٔ ۱ از ۲