خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۲۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز بلبل بوستان پر ناله و فریاد خواهد شدکه صحرا سبز و گلها سرخ و دلها شاد خواهد شد
۲
عروس گل ز اطراف چمن در جلوه می‌آیدبیا، گو: بلبل مشتاق اگر داماد خواهد شد
۳
ز بس کالحان داودی ز مرغان عزیمت خوانبه گوش من رسید، امشب زبورم یاد خواهد شد
۴
چنان می‌نالم از سودای آن گل‌چهره هر صبحیکه از نالیدن من عندلیب استاد خواهد شد
صفحهٔ ۱ از ۲