خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۲۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
موسم گل دو سه روزست ،به سر خواهد شدمی درآید، که گل زرد به در خواهد شد
۲
چون فلک روی زمین از سمن و سوسن و گلهمه پر زهره و برجیس و قمر خواهد شد
۳
غنچه چون با لب خشک آمده بود از اولغالب آنست که با دیدهٔ‌تر خواهد شد
۴
غصه چون دست برآرد تو به می دست گرایکه چو سرمست شوی غصه به سر خواهد شد
صفحهٔ ۱ از ۳