خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۲۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یار ز پیمان ما گر چه سری می‌کشدبار غمش را دلم بی‌جگری می‌کشد
۲
آن بر و آن دوش را هم به کنار آورمگر چه به ناز از برم دوش و بری می‌کشد
۳
گر چه دلیلیم نیست در شب تاریک هجرمی‌روم این راه، کو هم به دری می‌کشد
۴
سینه سپر کرده خلق تیر غمش را و اودم بدم آن تیر هم بر سپری می‌کشد
صفحهٔ ۱ از ۳