خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۲۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر به کام دل رسید از یار خود یاری چه شد؟ور به وصلش شادمان گردید غم‌خواری چه شد؟
۲
عاشقی گر کامیاب آمد ز معشوقی چه گشت؟بیدلی گر بوسه‌ای بستد ز دلداری چه شد؟
۳
خار غم چون در دل من می‌خلید از دیر بازاین زمانم گر برون آمد گل از خاری چه شد؟
۴
عمر خود در کار او کردم به امید دمیگر پس از عمری میسر شد مرا کاری چه شد؟
صفحهٔ ۱ از ۲