خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۲۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبا، رمزی بگو از من به دلداری که خود داندو گر گوید: کدامست این؟ بگو: یاری که خود داند
۲
مگو: از فرقتت چونست شیدایی که خود بیند؟مگو: از حسرتت چون شد گرفتاری که خود داند
۳
اگر چشمش ترا گوید: ز عشق کیست درد او؟بگو: رنجور بود از بهر بیماری که خود داند
۴
حدیثی گر دراندازد که: بی‌من چون همی سازد؟بگو: بی‌دوست چون سازد؟ طلب‌کاری که خود داند
صفحهٔ ۱ از ۲