خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۳۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مطرب، مهل که محنت و غم قصد جان کندراهی سبک بیار، که رطلم گران کند
۲
گیر و گرفت چیست؟ چو با عشق ساختیمبر ما گرفته گیر که وصلی زیان کند
۳
گر مهر و ماه را به در او برم شفیعبر من به جهد اگر دل او مهربان کند
۴
جز دیده و دلم نپسندد نشانه‌ایتیری که چشم و ابرویش اندر کمان کند
صفحهٔ ۱ از ۲