خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۳۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یار آن کسی بود که به کارت نگه کندباری نگه کنی، دوسه بارت نگه کند
۲
گاه دعا به نالهٔ زیرت چو گوش کردروز بلا به گریهٔ زارت نگه کند
۳
روزی اگر ترا به میان در کشد غمیدستی بگیرد و ز کنارت نگه کند
۴
بار کسی بکش، که ز پای ار بیوفتیباری به اوفتادن بارت نگه کند
صفحهٔ ۱ از ۲