خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۳۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق همان به که به زاری بودعزت عشق از در خواری بود
۲
دست بگیرد دل درویش رادوست که در مهد و عماری بود
۳
هم نکند صید چنان آهوییگر سگ ما شیر شکاری بود
۴
از گل و باغش نبود چاره‌ایدیده که چون ابر بهاری بود
صفحهٔ ۱ از ۲