خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۳۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا از بخت اگر کاری برآیدبه وصل روی دلداری برآید
۲
ولیکن دور گردون خود نخواهدکه کام یاری از یاری برآید
۳
اگر خوبان گیتی را کنی جمعبه نام من ستمگاری برآید
۴
و گر من طالب اندوه گردمز هر سویش طلبکاری برآید
صفحهٔ ۱ از ۳