خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۳۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوشم فغان و ناله به هفت آسمان رسیددودم به دل برآمد و آتش به جان رسید
۲
بر تن شنیده‌ای چه رسید از فراق جان؟از درد دوری تو دلم را همان رسید
۳
هرگز جفا نبرده و دوری ندیده‌امبر من جفا و جور تو نامهربان رسید
۴
انصاف من بده: که کجا گویم این سخن؟کز یار برگزیده به یاران زیان رسید
صفحهٔ ۱ از ۳