خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۳۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای مردم کور، این چه بهارست ببینیدگلبن نه و گلهاش ببارست ببینید
۲
فردا همه یک رنگ شود طالب و مطلوبامروز یکی را که هزارست ببینید
۳
آن ماه که دل می‌برد از ما رخ و زلفشبر منظرهٔ لیل و نهارست ببینید
۴
ماییم به بار آمده در گلشن هستییا اوست که بر صفهٔ بارست؟ ببینید
صفحهٔ ۱ از ۴