خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۴۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صاحب روی خوب و زلف درازنه عجب گر به عشوه کوشد و ناز
۲
آنکه زلفش به بردن دل خلقدام سازد، کجا شود دمساز؟
۳
خفته در خواب خوش کجا داند؟که شب ما چه تیره بود و دراز!
۴
آتش دل، که من بپوشیدمفاش کرد آب دیدهٔ غماز
صفحهٔ ۱ از ۴