خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۴۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر نوبهاری ببینیم بازکه بر سبزه زاری نشینیم باز
۲
به شادی بسی می‌بنوشیم خوشبه مستی بسی گل بچینیم باز
۳
سر از پوست چون گل برون آوریمکه چون غنچه در پوستینیم باز
۴
زمستان هجران به پایان بریمبهار وصالی ببینیم باز
صفحهٔ ۱ از ۳