خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۴۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دیده گر لایق آن نیست که منزل کنمشچاره‌ای نیست به جز جای که در دل کنمش
۲
ساربانا، شتر دوست کدامست؟ بدارتا زمین بوس رخ و سجدهٔ محمل کنمش
۳
آفتاب ار چه به رخسار جهانگیری کردنتوانم که بدان چهره مقابل کنمش
۴
می‌زنم بر سر خود دست به خون آلودهچون مدد نیست که در گردن قاتل کنمش
صفحهٔ ۱ از ۳