خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۴۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست عیب ار دوست می‌دارم منشبا چنان رویی که دارد دشمنش؟
۲
دشمن از دستم گریبان گو: بدرمن نخواهم داشت دست از دامنش
۳
از دری کاندر شود ماهی چنینمهر گو: هرگز متاب از روزنش
۴
کس نمیخواهم که گردد گرد اوتا گذار باد بر پیراهنش
صفحهٔ ۱ از ۳