خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۵۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تختگاه حسن را قد تو شاهست، ای صنمآسمان لطف را روی تو ماهست، ای صنم
۲
زان رخ آیینه‌فام اندر دل ریش منستزخمها، لیکن کرا یارای آهست؟ ای صنم
۳
دل ز روی راستی مهر تو دعوی می‌کندرنگ روی من بدین دعوی گواهست، ای صنم
۴
بی‌شب زلف درازت بر من آشفته دللحظه روز و روزو هفته، هفته ماهست، ای صنم
صفحهٔ ۱ از ۲