خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۵۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا کی به در تو سوکوار آیم؟در کوی تو مستمند و زار آیم؟
۲
گر کار مرا تو غم رسی روزیغم نیست، که عاقبت به کار آیم
۳
وقتی که ز کشتگان خود پرسیاول منم آنکه در شمار آیم
۴
چون دست برآوری به خون ریزیهم من باشم که: پایدار آیم
صفحهٔ ۱ از ۲