خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۵۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تخت شاهی دارد آن ترک ختنکی کند رغبت به درویشی چو من؟
۲
جان من چون پر شد از سودای اوبعد ازین جانم نگنجد در بدن
۳
پای او بودی جهان را سجده‌گاهگر چنین سروی برستی از چمن
۴
بی‌رخش روزی نمی‌بیند دلمبی‌لبش کامی نمی‌یابد دهن
صفحهٔ ۱ از ۳