خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۶۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا برگذشت پیشم باز آن پری خراماننقش مرا فرو شست از لوح نیک نامان
۲
ای همرهان، به منزل گر بازگشت باشدبا قوم ما بگویید احوال دل به دامان
۳
زین پیش جمع بودم و اکنون نمی‌گذارددستم به کار دانش، پایم بزیر دامان
۴
خواری کند پیاپی و آنگاه بر چه دلها؟یاری کند دمادم و آنگاه با کدامان؟
صفحهٔ ۱ از ۳