خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۶۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق را فرسوده‌ای باید چو مندر مشقت بوده‌ای باید چو من
۲
لایق سودای آن جان و جهاناز جهان آسوده‌ای باید چو من
۳
تا غم او را به کار آید مگرکار غم فرسوده‌ای باید چو من
۴
از برای خوردن حلوای غمخون دل پالوده‌ای باید چو من
صفحهٔ ۱ از ۲