خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۷۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خیز و کار رفتنت را ساز دههمرهان خویش را آواز ده
۲
مرغ گل را در زمین پوشیده‌دارمرغ دل را در فلک پرواز ده
۳
گر گمان داری ز معنی‌دان بپرسور کمان داری به تیر انداز ده
۴
چون شوی واقف ز راز آن طرفمژده‌ای در گوش اهل راز ده
صفحهٔ ۱ از ۲