خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۷۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ثوابست پرسیدن خسته‌ایکه دور افتد از وصل پیوسته‌ای
۲
سواران چابک سرد، گردمیبسازند با پای آهسته‌ای
۳
نمی‌دانم از زورمندان درستجلادت نمودن بر اشکسته‌ای
۴
به پایش فرو رفته خار جفاز دستش درافتاده گل دسته‌ای
صفحهٔ ۱ از ۲