خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۸۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هزار بار بگفتم که: به ز جان عزیزیاگر چه خون دل من هزار بار بریزی
۲
مرا سریست کزان خاک آستانه نریزماگر تو بر سرم آن خاک آستانه ببیزی
۳
شبم به وعدهٔ فردای خودنشانی و چون مندر انتظار نشینم، تو روزها بگریزی
۴
میان ما و تو کاری کجا ز پیش برآید؟که من تواضع و خدمت کنم، تو تندی و تیزی
صفحهٔ ۱ از ۳