خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴ - وله فی‌بیان الحقایق
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قومی که رَه به عالَمِ تحقیق می‌بَرندمشکل به تُرَّهاتِ جهان، سر برآورند
۲
چیزی که هیچ گونه وفایی نمی‌کندمن در تعجُّبم که غم او چرا خورند؟
۳
این جامه‌ها چه فایده؟ چون بر کَنَد اَجَلوین پرده‌ها چه سود؟ که بر ما همی‌دَرَند
۴
کمتر ز مار و مور شناس آن گروه راکز بَهرِ مار و مور، تَنِ خود بپرورند
صفحهٔ ۱ از ۳