خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آشکارا نهان کنم تا چند؟دوست می‌دارمت به بانگ بلند
۲
دلم از جان نخست دست بشستبعد از آن دیده بر رخت افکند
۳
عاشقان تو نیک معذورندزانکه نبود کسی تو را مانند
۴
دیده‌ای کو رخ تو دیده بودخواه راحت رسان و خواه گزند
صفحهٔ ۱ از ۲