خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن را که غمت ز در براندبختش همه دربدر دواند
۲
وآن را که عنایت تو ره دادجز بر در تو رهی نداند
۳
وآن را که قبول عشقت افتادجان را بدهد، غمت ستاند
۴
عاشق که گذر کند به کویتجان پیش سگ درت فشاند
صفحهٔ ۱ از ۳