خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۱۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز دلم عیش و طرب می‌کندهیچ ندانم چه سبب می‌کند
۲
از می عشق تو مگر مست شدکین همه شادی و طرب می‌کند
۳
تا سر زلف تو پریشان بدیدشیفته شد ، شور و شغب می کند
۴
تا دل من در سر زلف تو شدعیش همه در دل شب می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۳