خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۱۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زان پیش که دل ز جان برآیدجان از تن ناتوان برآید
۲
بنمای جمال، تا دهم جانکان سود بر این زیان برآید
۳
ای کاش به جان برآمدی کاراین کار کجا به جان برآید؟
۴
کارم نه چنان فتاد مشکلکان بی‌تو به این و آن برآید
صفحهٔ ۱ از ۳