خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۱۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آخر این تیره شب هجر به پایان آیدآخر این درد مرا نوبت درمان آید
۲
چند گردم چو فلک گرد جهان سرگردان؟آخر این گردش ما نیز به پایان آید
۳
آخر این بخت من از خواب درآید سحریروز آخر نظرم بر رخ جانان آید
۴
یافتم صحبت آن یار، مگر روزی چنداین همه سنگ محن بر سر ما زان آید
صفحهٔ ۱ از ۳