خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۱۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا درد تو درمان می‌نمایدغم تو مرهم جان می‌نماید
۲
مرا، کز جام عشقت مست باشموصال و هجر یکسان می‌نماید
۳
چو من تن در بلای عشق دادمهمه دشوارم آسان می‌نماید
۴
به جان من غم تو، شادمان باد،هر آن لطفی که بتوان می‌نماید
صفحهٔ ۱ از ۳