خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۱۱۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای باد صبا، به کوی آن یارگر بر گذری ز بنده یاد آر
۲
ور هیچ مجال گفت یابیپیغام من شکسته بگزار
۳
با یار بگوی کان شکستهاین خسته جگر، غریب و غم‌خوار
۴
چون از تو ندید چارهٔ خویشبیچاره بماند بی‌تو ناچار
صفحهٔ ۱ از ۵