خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۱۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل در گره زلف تو بستیم دگر باروز هر دو جهان مهر گسستیم دگربار
۲
جام دو جهان پر ز می عشق تو دیدیمخوردیم می و جام شکستیم دگربار
۳
شاید که دگر نعرهٔ مستانه برآریمکز جام می عشق تو مستیم دگربار
۴
المنة لله که پس از محنت بسیاربا تو نفسی خوش بنشستیم دگربار
صفحهٔ ۱ از ۳