خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۱۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل در گره زلف تو بستیم دگرباردر دام سر زلف تو شستیم دگربار
۲
از نرگس مخمور تو مخمور بماندیموز جام می لعل تو مستیم دگربار
۳
از بادهٔ عشق تو یکی جرعه چشیدیمصد توبه به یک جرعه شکستیم دگربار
۴
ما قبلهٔ خود روی چو خورشید تو کردیمهیهات! که خورشید پرستیم دگربار
صفحهٔ ۱ از ۲