خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۱۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غلام روی توام، ای غلام، باده بیارکه فارغ آمدم از ننگ و نام، باده بیار
۲
کرشمه‌های خوش تو شراب ناب من استدرآ به مجلس و پیش از طعام باده بیار
۳
به غمزه‌ای چو مرا مست می‌توانی کردچه حاجت است صراحی و جام؟ باده بیار
۴
به مستی از لب تو وام کرده‌ام بوسیگر آمدی به تقاضای وام، باده بیار
صفحهٔ ۱ از ۴