خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۱۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز غم بگرفت دامانم، دریغسر برآورد از گریبانم دریغ
۲
غصه دم‌دم می‌کشم از جام غمنیست جز غصه گوارانم، دریغ
۳
ابر محنت خیمه زد بر بام دلصاعقه افتاد در جانم، دریغ
۴
مبتلا گشتم به درد یار خودکس نداند کرد درمانم، دریغ
صفحهٔ ۱ از ۳