خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۱۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
أکُئوس تلالات بمدامام شموس تهللت بغمام
۲
از صفای می و لطافت جامدر هم آمیخت رنگ جام، مدام
۳
همه‌جا مست و نیست گویی مییا مدام است و نیست گویی جام
۴
چون هوا رنگ آفتاب گرفترخت برگیرد از میانه ظلام
صفحهٔ ۱ از ۵