خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۱۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر زمان جوری ز خوبان می‌کشمهر نفس دردی ز دوران می‌کشم
۲
خون دل هر دم دگرگون می‌خورمجام غم هر شب دگرسان می‌کشم
۳
باز دست غم گریبانم گرفتگرچه بر افلاک دامان می‌کشم
۴
جور دلدار و جفای روزگارگرچه دشوار است، آسان می‌کشم
صفحهٔ ۱ از ۳