خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۱۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من آن قلاش و رند بی‌نوایمکه در رندی مغان را پیشوایم
۲
گدای درد نوش می پرستمحریف پاکباز کم دغایم
۳
ز بند زهد و قرابی برستمنه مرد زرق و سالوس و ریایم
۴
ردا و طیلسان یکسو نهادمهمه زنار شد بند قبایم
صفحهٔ ۱ از ۴