خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۱۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرچه ز جهان جوی نداریمهم سر به جهان فرو نیاریم
۲
زان جا که حساب همت ماستعالم همه حبه‌ای شماریم
۳
خود با دو جهان چکار ما را؟ما شیفتهٔ یکی نگاریم
۴
کی صید جهان شویم؟ چون مادر بند کمند زلف یاریم
صفحهٔ ۱ از ۴