خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۲۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز غم زار و حقیرم، با که گویم؟ز غصه می‌بمیرم، با که گویم؟
۲
ز هجر یار گریانم، ندانمکه دامان که گیرم؟ با که گویم؟
۳
ز جورش در فغانم، چند نالم؟گذشت از حد نفیرم، با که گویم؟
۴
مرا از خود جدا دارد نگاریکه نیست از وی گزیرم، با که گویم؟
صفحهٔ ۱ از ۳