خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۲۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سهل گفتی به ترک جان گفتنمن بدیدم، نمی‌توان گفتن
۲
جان فرهاد خسته شیرین استکی تواند به ترک جان گفتن؟
۳
دوست می‌دارمت به بانگ بلندتا کی آهسته و نهان گفتن؟
۴
وصف حسن جمال خود خود گویحیف باشد به هر زبان گفتن؟
صفحهٔ ۱ از ۲