خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۲۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلربایی دل ز من ناگه ربودی کاشکیآشنایی قصهٔ دردم شنودی کاشکی
۲
خوب رخساری نقاب از پیش رخ برداشتیجذبهٔ حسنش مرا از من ربودی کاشکی
۳
ای دریغا! دیدهٔ بختم بخفتی یک سحرتا شبی در خواب نازم رخ نمودی کاشکی
۴
در پی سیمرغ وصلش عالمی دل خسته‌اندبودی او را در همه عالم وجودی کاشکی
صفحهٔ ۱ از ۲