خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۲۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر عشقت کس تواند گفت؟ نیدر وصفت کس تواند سفت؟ نی
۲
دیدهٔ هر کس به جاروب مژهخاک درگاهت تواند رفت؟ نی
۳
از گلستان جمال دلگشاتهیچ بی‌دل را گلی بشکفت؟ نی
۴
آفتابا، در هوایت ذره‌امآفتاب از ذره رخ بنهفت؟ نی
صفحهٔ ۱ از ۲